90(+5)

“Son dakika da yatan iddia kuponu gibidir bazen hayat. Her şeye sımsıkı sarılmışken ve bütün işlerini ayarladığını düşünmüşsen, her şey tam anlamıyla hazırsa yani hiç bir şeyden korkun yoksa çığlıklı bir ses ile 90(+5)’te gelen gol her şeyi batırmaya yeter. Aynı Emrah Serbesin babasıyla ilgili bir anısını anlattığı gibi 20 yıllık emek 2 dakikada çöker, insanın içine.

Ve genel olarak benim Karadeniz de gemilerim değil, hayallerim battı. Her hayal bir iz bıraktı düşüncelerimde aslında yapmak istediğim çok şey var diyorum ki çıkıp gelsen artık seninle aynı gökyüzüne bakıyoruz, biliyorsun işte ben ne kadar çekingen davransam da gelmelisin ya ben adım atamıyorsam sen adım at ne olur sanki. Çok mu yorulursun? Asla. Ben seni yormamak için ayaklarına masaj bile yaparım. Duygusal tarafından bakma olaya, sağlık açısından bak birde senin ayaklarına masaj yapmam seni ne kadar rahatlatır, bütün her şeyin yorgunluğunu alır. İşte ben senin bağcıklarını bağlayacak senin eğilmeni istemeyecek kadar severim. Ve sen bunu anlamazsın.

Sevgimin ne kadar azını gösterirsem o kadar çok seviyorum demektir. Bazen delilik yaparım çıkar gelirim aniden bazen yanında biterim bazen ise yanından hiç ayrılmam, bak ben ”hiç ayrılmam” diyebiliyorum işte bu kadar cesaretlendim ben hazırım işte karşındayım senin. Sana diyorum ki aynı gökyüzüne bakıyoruz hatta aynı havayı soluyoruz hatta sigara dumanlarımız aynı havada yok oluyor birbirimizi düşündükçe yaktığımız sigaralarımız.

Tam da bu saatler de arıyorum yokluğunu, uyumuyorum da. Uyuyamıyorum aslında rahat değilim çünkü, acaba nasıl uyuyodur? Rahat mıdır? Üstü açılmış mıdır? Acaba üşütür mü? Ya istiyorum be seni işte daha ne diyeyim ki.

”