Meşe ağacı

Bir meşe ağacıyım şimdi,
dallarımda kuşlar, böcekler.
bir gölgem var,
benim bir gölgem var.
çok zenginim!
birde gölgemde oturan insanlar..
hep gölgemi seviyorlar,
hiç kimse “nasılsın?” diye sormuyor.
sulamıyor.

üzgün bir meşe ağacının hikayesi bu;
İyi bir ağaca sarılan, gölgesini değiştiren insanlar var gölgemle!
ne kadar mutluyum bir bilseniz.
sulamasın kimse beni rabbim var benim,
iyi düşünceli insanlarda var tabi hayatımda.
fakat fakat bir şey eksik.
eylülde geçiyor
yapraklarım dökülüyor.
sarı sarı yapraklarım savruluyor oradan oraya.
benim içimdeki bu sonbahar hüznü.

bir meşe ağacıyım şimdi,
kış başladı kimse gelmiyor,
buz tutmuş etrafım karla kaplı,
yalnızlığımı karşımda ki denizle gideriyorum.
bana bir şeyler fısıldıyor;
"o gemi gelecek."
dalgaların sesinden çıkardığım anlama bak.
bir ağaç bazen bir insan gibi hissedebilir mi?
bir insan bir ağaç olmak ister mi?
bu gün sırılsıklam olduğumda istedim.
dedim ki bu gün bir ağaç olmalıydım.
senden uzaklaştıkça içimde yapraklar dökülüyor.
üzgün meşe ağacı dallarını dökerek ağlıyor.