Bıraktın/m

Bıraktın,

Ve nelerin değişeceğini merak bile etmedin. 
Bir sokak aşağıya gittin benden belki. Bana göre Çin Seddi kadar uzaktaydın, giderken gittikçe uzuyordu boyun ve saçların, gittikçe kararıyordun gözümde, gittikçe.. Ahh gittikçe kayboluyordun bir gemi gibi, doğru olan şey gemiler maviliklerin içinde kayboluyordu sen ise karanlıkların içinde kayboluyordun. Bir kaç defa 'gitme' diye seslensem de duymadın beni. Umut çok iyi bir şeydir herkes için fakat umut insanı öldürebilir de. Öldürücü bir umuttu benimki. Giderken tam o an da, her şey yani her yaşadığımız anı gözlerimin önünden geçip durdu. Uzaklaştıkça film şeridi tekrar başa sardı. Bir kere ölmeyi denediğimde de aynısı olmuştu. Zaman karmaşası mı yaşıyorum diye kendime sordum fakat aynı şeylerdi tekrar ölüyordum. Bir Meşe ağacının ölümü gibiydi ya belediye ağacı kesiyordu ya da ağacın dallarına yağmur yağmıyordu. Gittikçe bağlarımı, köklerimi, anılarımı, heyecanlarımı, üzüntülerimi, gülmelerimi kurutuyordu gidişin. Su istemez oldum bir müddet daha sonra da;



Bıraktım,

Beklememeyi, umut etmemeyi, kimsenin gelmeyeceğini bildiğim bir otobüs durağında artık gemi beklemiyordum. Beklediğim o durak artık yoktu. Bilinçaltımdan silmiştim, seni bıraktım. Alkolü bıraktım, satrancı bıraktım, bir ara yazı yazmayı da bıraktım ama bana faydalı olduğunu anladığım için yazmayı bırakamadım, eski oturduğumuz gecekonduda çocukluğumu bıraktım, sakladığım misketlerimi bıraktım, geçmişe ait ne varsa bıraktım. Ümit etmek ile Umut etmek arasında ki ince çizgiyi bıraktım. Tekrar hayata başladım sıfırdan en dipten zirveye çıkmaya başladım. Fark etmeye başladım artık. Herkesi tanır oldum hal ve davranışlarından bana zararlı gelecek her şeyi bıraktım, insanları bile. 

Herkesin bir sona ihtiyacı vardır, yeniden başlamak için..