Kağıttan gemi, kibritten ev.
Nehir kenarında otururken cebinden katlanmış a4 kağıt çıkarttı aniden, hiç bir şey anlamamış gibi yaptım ilk başta bilmiyordum çünkü ne yapacağını.
''Gidelim'' dedi.
''Nereye?'' dedim.
''Bekle'' dedi.
''Gidelim'' dedi.
''Nereye?'' dedim.
''Bekle'' dedi.
Bir işe koyuldu o an o kadar mutluydu ki o işi yapmasını hayranlıkla izlemeye koyuldum. Beyaz bir gemi yaptı kağıttan sadece ''Gidelim'' dedi. İstediği başka bir şey yoktu, geride bırakacaklarını o an unutmuştu ve bir daha hatırlamayacak kadar mutluydu. Cebimden çıkardığım tükenmez kalemimle bir kız bir erkek çizdim geminin üstüne o an her şey hayaldi, gerçekleşmesi için bir miktar paraya ihtiyaç vardı. ''Çalışırım'' dedim. Ben bize bakarım dedim. Çünkü benimde arkamda her şeyi unuttuğum apaçık ortaydı.
Gözler anlatır bazen her şeyi. Gitmesi aklımın ucunu geçmeyi bırak sıyırıp teğet bile geçemezdi o an. Ama gitti o gemiye el salladım ben hep her zaman gelmeyecek bir gemiyi bekledim nerede beklediğimin pek önemi yoktu. Çünkü beklemek her şeye bedeldi, gelmesine inanmak.Gitmemesine daha çok inanmak. Sonuç olarak şu an ben o nehire bakıyorum hala o gemiyi saklıyorum kibritten evler yapıyorum. Bir evin tek odasını iki kişi paylaşabilirdik ben onun dağınık eşyalarını, dökülen saçlarını, yemek yediği tabakları temizlemeye razıydım.
O ise başkasıyla aynı gemiye binmeye çoktan razı olmuştu. Umarım geminiz batmaz ve mutlu bir hayat yaşarsın. Yine de senin iyiliğini istiyorum bak fena mı? Kaybettim, güvendim, ağladım, yazdım, yazmanın üst sınırına geçtim kafayı yedim ulan. Şimdilerde ise kırılgan mektuplar yazıyorum hangi adrese göndereceğimi bile bilmeden. Bir adres buldum cevap gelmiyor hiç ama ben yine de yazıyorum belki okuyorsundur belki de yırtıp atıyosundur nereden bilebilirdim ki gideceğini. Zaten böyle bir şey yaşadıktan sonra kimselere inanmadım, geleceğine inandığım kadar. Gelmedin. Hala bekliyor muyum? Beklemiyorum eminim buna bir başkasını da beklemiyorum çünkü tükendim yıprandım, her eşyanın bir yıpranma payı var. Benim bir yıpranma payım kalmadı artık. Dertleşecek bir şeyler anlatacak kimsem yok ailemden de uzaktayım onların yanında olsam bile annem yeter artık dur derdi bu kadar çok yazı yazmama kızıyor.''Yakında kafayı yiyeceksin'' deyip duruyor her defasında. Gülümsemek ise çok uzaklarda kaldı yakışmıyor da hem.
Gözler anlatır bazen her şeyi. Gitmesi aklımın ucunu geçmeyi bırak sıyırıp teğet bile geçemezdi o an. Ama gitti o gemiye el salladım ben hep her zaman gelmeyecek bir gemiyi bekledim nerede beklediğimin pek önemi yoktu. Çünkü beklemek her şeye bedeldi, gelmesine inanmak.Gitmemesine daha çok inanmak. Sonuç olarak şu an ben o nehire bakıyorum hala o gemiyi saklıyorum kibritten evler yapıyorum. Bir evin tek odasını iki kişi paylaşabilirdik ben onun dağınık eşyalarını, dökülen saçlarını, yemek yediği tabakları temizlemeye razıydım.
O ise başkasıyla aynı gemiye binmeye çoktan razı olmuştu. Umarım geminiz batmaz ve mutlu bir hayat yaşarsın. Yine de senin iyiliğini istiyorum bak fena mı? Kaybettim, güvendim, ağladım, yazdım, yazmanın üst sınırına geçtim kafayı yedim ulan. Şimdilerde ise kırılgan mektuplar yazıyorum hangi adrese göndereceğimi bile bilmeden. Bir adres buldum cevap gelmiyor hiç ama ben yine de yazıyorum belki okuyorsundur belki de yırtıp atıyosundur nereden bilebilirdim ki gideceğini. Zaten böyle bir şey yaşadıktan sonra kimselere inanmadım, geleceğine inandığım kadar. Gelmedin. Hala bekliyor muyum? Beklemiyorum eminim buna bir başkasını da beklemiyorum çünkü tükendim yıprandım, her eşyanın bir yıpranma payı var. Benim bir yıpranma payım kalmadı artık. Dertleşecek bir şeyler anlatacak kimsem yok ailemden de uzaktayım onların yanında olsam bile annem yeter artık dur derdi bu kadar çok yazı yazmama kızıyor.''Yakında kafayı yiyeceksin'' deyip duruyor her defasında. Gülümsemek ise çok uzaklarda kaldı yakışmıyor da hem.
Yorumlar
Yorum Gönder